Monument voor een herinnering
Voor hen die moe worden van plastic ijdelheid, voor allen die ziek zijn van het schuimrubberleven, of een park voor degenen die nog steeds willen geloven in zware stenen die je moeilijk kunt verplaatsen
- Jaar
- Rotterdam, 2016
- Techniek
- Rotring pen op museumkarton
- Afmeting
- 65 x 48 cm
- Nu te zien
- Binnenkort
- Museumedities
- Deze editie is uitverkocht.
Na het overlijden van de herdachte persoon, sterft een monument twee keer. Allereerst wanneer wij zijn verhaal vergeten. Dan kan hij worden gered, door het verhaal weer te vertellen. De tweede keer sterft hij definitief, wanneer hij wordt vernietigd.
In de stad Rotterdam, waar bijna al het oude is verdrukt of vervangen door het nieuwe, zijn er nog een aantal monumenten van de Tweede Wereldoorlog over. 77, om precies te zijn.
Inmiddels is de oorlog bijna 80 jaar geleden en zijn er steeds minder mensen die hem zich nog herinneren. Ondertussen beginnen langzaam maar zeker de monumenten te verdwijnen uit de stad. Opgeruimd, vervangen, kapot, of verdwenen. Er is nog maar één mogelijkheid voor de bewoners van Rotterdam om deze beelden te behouden, om ons collectief geheugen te beschermen: we zullen de gedenktekens van hun voetstuk moeten stelen en naar het columbarium moeten slepen – naar het park dat we voor ogen hebben in het midden van de stad.
Elk monument dat vandaag nog aanwezig is in de stad, is genummerd en verbonden aan een print van deze tekening. Vanaf nu draagt u, de eigenaar, de verantwoordelijkheid voor het monument dat aan deze print verbonden is. Dan kunnen we alleen nog maar hopen dat de monumenten het park bereiken, en dat iedereen zijn fragment - van ons collectief geheugen - beschermt.
Zoals Piranesi ooit al voor ogen had, wordt het park een wonderlijke wandeling, een fysiek collectief geheugen door de geschiedenis van Rotterdam met paden gemarkeerd door rode lichtjes. Een groot, zwaar park, een laan van herinneringen, een monument voor het geheugen zelf. Een ode aan de stabiliteit, of misschien wel gewoon, een openluchtmuseum voor de beeldhouwkunst van de stad.
‘Monument voor het Geheugen’ is een van de plannen uit een reeks van poëtisch terreur. Naast het park voor het collectief geheugen, bouwen we een congres voor vreemde geloven, een geheimtheater in dienst van de opstand en een achtbaan voor euthanasie. Tot slot bezetten we een verlaten kelder, voor een archief voor het verdwenen ornament, zelfs al is het onmogelijk. Tenslotte, wat valt er nou nog te bereiken, behalve dan misschien het onmogelijke?